Żeglarskie wspomnienia znad Soliny

Jak zwykle trochę się bałam. Zawsze tak mam kiedy staję na żaglówce. Obok olbrzymiej frajdy i radochy jest we mnie obawa o życie załogi, na którą składają się... moje dzieci. Stoję [siedzę] za sterem i to w moich rękach leży współpraca z wiatrem i wodą. Na szczęście tym razem na żaglówce oprócz mnie i męża był jeszcze jeden doświadczony żeglarz (właściciel żaglówki) i dzięki temu płynęło mi się o wiele pewniej. Człowiek zna akwen, zna wiatry, w razie czego posłuży poradą albo... przejmie ster. Choć na to nie było szans, zbyt dobrze mi było w roli kapitana. A w drugi dzień za sterem stanął Bartek. 

Cieszę się, że udało się nam znowu pożeglować całą rodziną na koniec wakacji. Już mało brakowało a zostalibyśmy właścicielami łajby, na której żeglowaliśmy ale na szczęście w porę się opamiętaliśmy - nie trzeba kupować browaru, żeby się napić piwa. A uwiązanie do jednego miejsca [akwenu] w Polsce na całe wakacje to też raczej nie nasza bajka.

Dzieciaki są już wprawione w życiu na łajbie i chyba gotowe na kilkudniowe żeglowanie z mieszkaniem na łodzi. Spróbujemy w kolejne wakacje jeśli czasu wystarczy. Solina ze swoimi odnogami nadaje się do tego wspaniale. Cudne miejsce i wspaniali ludzie, jakich mielismy okazje poznac przy "zalatwianiu" zaglowki, ktorej.... nie bylo. Będziemy tam wracać.