Wielkie dzięki Babciu za to, że jesteś z nami! Jak stała - tak przyjechała z drugiego końca Polski, rozłożyła karimatę przy szpitalnym łóżku Karolinki i trwa. Zmieniamy się co dzień, by za szybko się nie wypalić. Bez Niej nie dalibyśmy rady pogodzić rytmu szpitalnego z budową, pracą i trójką zdrowych dzieci.
Ucho Karolinki ma się lepiej, być może w tym tygodniu wyjdziemy do domu :)
