No i nie przeszła bokiem ta zima...

W wyniku szeroko zakrojonej (acz spóźnionej) interwencji zimy, wygoniłam z domu dzieci oraz psa. Sama pognałam za nimi z aparatem bo pojedynczne ale niezaprzeczalne płateczki śniegu zrobiły nam na osiedlu bajkowy krajobraz. A przyjemności dla duszy i pozytywnych doświadczeń nigdy dosyć, prawda?

Dwa tygodnie przerwy świątecznej minęły nam rewelacyjnie. Dzieci odpoczęły, znalazły czas na wspólną zabawę, na nudę i wynikające z niej kreatywne pomysły. Nacieszyliśmy się sobą, naładowaliśmy baterie i od jutra znowu... szkoła. Kuba już zaczął się denerwować, tiki głowy i nerwowe pochrząkiwania powróciły, martwi się na zapas średnią i egzaminem w szkole muzycznej. Trojaczki na luzie, mają wszystko w małym paluszku, zresztą umówmy się - z perspektywy czwartej klasy nauka w klasie pierwszej to jakiś śmiech na sali, nie nauka. Czy tak samo powiem o czwartej, gdy oni tam dotrą a Kuba posmakuje nauki w pierwszej gimnazjum? A może trojaki po prostu jakieś zdolniejsze są i wszystko przychodzi im tak łatwo? A może to ja odpuściłam z ciśnieniem na "Naj..."?

A na koniec dla porównania wspomnienia sprzed pięciu lat: nasza pierwsza zima w Polsce w roku 2010. Piękna, śnieżna. Sanki nadal te same, dzieci nadal te same, tylko Batona nie ma już z nami. A nowy pies tak pięknie Go przypomina...

Słodko i przytulnie, czyli pokój dziewczynek.

  

Na razie zima trzyma

Kawa. Książka. Składane krzesło.
Trzy rowery, dwanaście kół.

Dwa pachołki, trochę dzieci.

Tak łatwo latem się zorganizować.
Kto na rowery?
Buty na nogi i już.

Tęsknię za długim popołudniem, otwartymi na oścież drzwiami i łatwością letnich dni.

Bez błota w przedpokoju i przemoczonych skarpetek.
Bez ubierz czapkę, załóż rękawiczki, zdejmij bo się zapocisz.

Już niedługo bałwany stopnieją i pan od odśnieżania osiedla przestanie dzwonić o 3:38 :)
Już niedługo znów będzie tak.
Czekam.

The snowman project

A perfect evening with friends, food and films

Gabryśka. Bez okazji.

Patrzę na tę dziewczynkę ze zdjęć i powtarzam za pra-matkami:  jakim cudem to długie, wyrośnięte dziecko jest moim zawiniątkiem z wczoraj? Gdzie nacisnąć, żeby już bardziej nie rosło? Czas - jak sprawić, żeby spowolnił??

 

Wpatruję się w rękę męża na zdjęciu, przytrzymującą Gabrysiną łapkę i widzę Ich jak już za chwilę, już za chwileczkę prowadzi Ją do ołtarza, by oddać większą, całkiem dorosłą już rękę... zięciowi. Stopppp!

Jestem szczęśliwa, że mam Ich w domu, dokoła, pełno, głośno. Jeszcze!

Nieśpieszno mi oddać te buźki pod opiekę przedszkola. Mamy swoje, domowe :) Dopóki nie muszę, nie chcę zmieniać nic.

Lata kawałek (film)

Fotograficzna posucha, są za to ruchome obiekty.

Gdzie kucharzy trzech...

…tam trzeba się sporo n a e d y t o w a ć. 

Sceny walk na przedmioty kuchenne przeróżne usunięto przy montażu w celu utrwalenia tezy, że trojaczki to miłe, kochane, słodkie i łagodne stworzenia są. 

Zawsze. 

I bawią się zgodnie i uroczo też. Razem. Ładnie.

Zawsze. 

A resztę się wytnie.