Wesołych Świąt

Życzymy Państwu zdrowych, spokojnych i - po prostu - kolejnych Świąt.
Wszystkiego dobrego i oby było nam dane składać sobie życzenia także za rok.

No to jestem

To, że kiedyś nowy pies pojawi się w naszym domu było pewne. Ale nie chciałam niczego przyspieszać. Nic na siłę. Musiało minąć sporo czasu po śmierci Batona, żeby odczekać, zapamiętać, odżałować. Przeżyć żałobę po prostu.

Potem zaczęliśmy przyzwyczajać się do wygodnego życia bez psa: w domu czyściej, w ogrodzie ładniej, roboty jakby mniej, obowiązków mniej, wakacje tańsze bo hotel dla zwierzaków kosztuje... Było tak dobrze, że już nawet wyjść z domu się nie chciało, bo jak to tak bez celu po okolicy krążyć. I nikt już tak wspaniale nie witał nas po powrotach, bo koty, no coż... koty to trochę inna bajka.  

I w końcu wyszło jakoś tak naturalnie, że oboje z mężem doszliśmy do wniosku, że z różnych względów chcemy żeby mieszkał z nami pies. Pod koniec lata zaczęliśmy rozglądać się za hodowlami owczarków w Małopolsce, 16 września urodziły się pieski, wybraliśmy szczeniaka, oczekiwaliśmy aż urośnie i w końcu od środy JEST.

Ma na imię Odi i jest klasycznie rozkosznym szczeniakiem. Uwielbia podgryzać kapcie, kradnie buty z szatni, szczeka na koty, pływa w misce z wodą, zasypia co chwilę jak niemowlak, sika pod siebie, potyka się o własne łapy, piszczy z radości na nasz widok i jest strasznie słodką przytulanką. I tak, pracy jest więcej i obowiązków więcej ale... mamy poczucie, że jesteśmy nareszcie w komplecie :)

 Pierwsze odwiedziny w hodowli we wrześniu.

Dodane 1 grudnia: szczeniak rośnie jak na drożdżach. Po tygodniu (!) ten sam pies ze zdjęć powyżej waży o 2 kg więcej i wygląda już tak:

Zapuszkować czas

Jeśli można zapuszkować czas, to właśnie w taki sposób. Nie wiem dla kogo bardziej łapałam w kadrze te scenki: dla nich, czy dla siebie? Ale cieszę się, że są, że zdążyłam z pomysłem i wykonaniem na koniec przedszkolnego etapu. Dla nich to całe ich życie teraz i wczoraj. Dla mnie to całe życie teraz i wczoraj.

Kawałki tych beztroskich, przedszkolnych dni zapuszkowałam w filmie. Za dwa dni trojaki skończą przedszkole. Najpierw długo było domowe, a przez ostatnie dwa lata to prawdziwe, ukochane. Skończymy ten etap raz na zawsze.

I tak bardzo mi szkoda...

Znajome zakręty zastąpimy innymi. Buzie wydorośleją. Rutyna dnia też będzie inna. Niedługo spojrzymy na klatki filmu z zaskoczeniem, odkryjemy jak bardzo zmienili się przez rok, dwa albo dziesięć. Samo życie. Normalny bieg rzeczy.

A jednak warto, warto łapać czas w kadrze, na papierze, na płótnie, w szufladzie. Warto chować głęboko. Tygodnie uciekają jak zwariowane a dzieci zmieniają się z soboty na niedzielę... Nie pojmuję, jak niedawno byli jeszcze tacy mali i tacy... trudni.

Krynica-Zdrój. Z wizytą u Babci i Dziadka.

 

I na kolacji u Babci i Dziadka :)

 
Narty w Krynicy oczywiście też były. 

Fotografie z podwórka

Którejś z niedawnych niedziel stanęliśmy rodzinnie przed obiektywem. I choć zdjęcia są tylko zdjęciami, wyobrażam sobie czasami, jak kiedyś moje prawnuki z melancholią spojrzą na rodzinne zdjęcia minionych pokoleń i doszukają się w uchwyconym kadrze podobieństwa do dziadka Jakuba czy babci Karoliny. Albo zamyślą nad jakimś szczegółem ze zdjęcia. Nieujarzmioną fryzurą dziadka Filipa, na przykład ;) 

A te nasze dzieci jakieś takie dorosłe na zdjęciach mi wyszły.
Przemijający czas cały czas (sic!) chodzi mi po głowie...

Wenecja, Włochy

Ostatni tydzień września spędziliśmy na Istrii w Chorwacji. Korzystając z niewielkiej odległości dzielącej nas od Wenecji, wybraliśmy się do miasta na wyspach w piątek 26 września. Jak się okazało, był to dzień, w którym do Wenecji, na ślub roku, zjechali także państwo młodzi: George Clooney i Alama Alamuddin oraz ich goście.

Kiedy następnego dnia dodałam rodzinne zdjęcia z Wenecji na swój profil facebook'owy, koleżanka lepiej zorientowana w sprawach sercowych amantów wielkiego kina zapytała, czy byliśmy zaproszeni do Wenecji na ślub George'a i Alamy. Niezłe poczucie humoru ma dziewczyna :)

Ale kiedy chwilę potem otworzyłam gazetę i zobaczyłam zdjęcia szpakowatego George'a Clonney z narzeczoną na motorówce w Wenecji, rzuciłam ponownie okiem na facebookowe zdjęcia mojej piątki, porównałam, spojrzałam raz jeszcze i wiecie co? Doszłam do wniosku, że mam całkiem przystojnego prywatnego 'George'a' na stanie od lat i spokojnie mogłabym Go podmienić na okładce czasopisma jako amanta filmowego :)

Więc nie, nie byliśmy zaproszeni na [kolejny] ślub najprzystojniejszego mężczyzny świata ale Wenecja, oprócz zachwytu nad miastem, jaki nam podarowała, okazała się także miejscem, w którym romantyczny nastrój udzielił się i mnie, i w którym mąż jakoś szczególnie ładnie mi się komponował :)

A Wenecja sama w sobie też piękna, prawda?